مأوى نمى‌گزيند، و در آبادانى مسكن نمى‌كند، و لباس نرم نمى‌پوشد، و آرامش و قرار ندارد؛ و خدا را شب و روز عبادت مى‌نمايد به اميد آنكه به خداوند كه به وى مشتاق است واصل گردد و در دل با زبان اشتياق كه از سرّ و سويداى او خبر مى‌دهد با خدايش راز و مناجات دارد؛ همان‌طور كه خداى تعالى از حضرت موسى- على نبيّنا و آله و ٧- خبر داده است كه در وعده‌گاهش به خدا گفت: و من اى پروردگارم، به سويت شتافتم تا تو را خشنود سازم.

و پيغمبر صلّى اللّه عليه و اله از حالت موسى اين‌طور تفسير نموده است كه: «وى نه خوراك خورد، و نه آب آشاميد، و نه به خواب رفت، و نه به چيزى اشتها داشت از اين امور؛ در رفتن و آمدنش به سوى خدا در چهل روز؛ از اشتياق به پروردگارش.

و هنگامى كه وارد ميدان شوق شدى بر وجود خودت و بر مرادت كه از دنيا دارى تكبير مرگ را بزن، و جميع آنچه مايه انس و الفت است رها كن، و از غير آنكه به او اشتياق دارى روى بگردان، و در ميان حيات و مرگت دوبار به اللّهمّ لبّيك، نداى خدا را پاسخ بگو؛ خداوند اجرت را عظيم مى‌گرداند و مثل شخص مشتاق به خدا، مانند شخص غريق مى‌باشد كه تمام هم و غمّ خود را مصروف براى نجات خودش مى‌كند و همه چيز را غير از آن فراموش مى‌نمايد.»]

و در «علل الشّرائع» روايت كرده است كه از حضرت رسالت‌پناه صلّى اللّه عليه و اله:

إنّ شعيبا بكى من حبّ اللّه عزّ و جلّ حتّى عمى فردّ اللّه عليه بصره، ثمّ بكى حتّى عمى فردّ اللّه عليه بصره، ثمّ بكى حتّى عمى [فردّ اللّه عليه‌] بصره.