مثلا شيخ الرّئيس و غيره مقامات عرفا، نوشته‌اند، و يا تقليدا از اهلش ياد بگيرد؛ باز هزاران فرق‌ها مابين اين علم و معرفت با معرفت شهودى و وجدانى اهلش مى‌باشد؛ و لذّتى كه در شهود اين مراتب بر اهلش دست مى‌دهد، همان است كه در «كافى» از حضرت صادق ٧ روايت كرده است كه مى‌فرمايد:

لو علم النّاس ما فى فضل معرفة اللّه، ما مدّوا أعينهم إلى ما متّع اللّه به الأعداء من زهرة الحيوة الدّنيا و نعمتها، و كانت دنياهم عندهم أقلّ ممّا يطؤنه بأرجلهم، و ليتنعّموا بمعرفة اللّه تعالى و تلذّذوا بها تلذّذ من لم يزل فى روضات الجنّات مع أولياء اللّه.

إنّ معرفة اللّه أنس من كلّ وحشة، و صاحب من كلّ وحدة، و نور من كلّ ظلمة، و قوّة من كلّ ضعف، و شفاء من كلّ سقم.[١]- انتهى.

[ «اگر مردم بدانند چه چيزهايى در فضيلت معرفت خداوند وجود دارد، ديدگان خود را نمى‌دوختند به آنچه خداوند بدان دشمنان را متمتّع و بهره‌مند كرده است از جلوه زندگى دنيا و نعمت آن و دنياى آنها در نظرشان پست‌تر بود از آنچه را كه زير گام‌هايشان پايمال مى‌كنند؛ و تحقيقا به معرفت خدا متنعّم و متلذّذ مى‌گشتند به مثابه تلذّذى كه پيوسته در باغ‌هاى بهشت و با اولياى خدا پيدا مى‌نمودند.

معرفت خدا انيس انسان است از هر دهشتى، و همنشين اوست از هر

[١] -« روضه كافى» ص ٢٤٧، حديث ٣٤٧، از محمّد بن سالم، از احمد بن ريّان از پدرش، از جميل، از حضرت امام.