لهذا آن اسماء فرعى عبارتند از: رحمن، رحيم، ملك، قدّوس، خالق، بارى‌ء، مصوّر، حىّ، قيّوم، لا تأخذه سنة و لا نوم، عليم، خبير، سميع، بصير، حكيم، عزيز، جبّار، متكبّر، علىّ، عظيم، مقتدر، قادر، سلام، مؤمن، مهيمن، منشى‌ء، بديع، رفيع، جليل، كريم، رازق، محيى، مميت، باعث، وارث.

بنابراين، اين اسماء و بقيّه اسماء حسنى تا برسد و تمام شود سيصد و شصت اسم، منسوب مى‌باشند به آن اسماء سه‌گانه. و اين اسماء ثلاثه اركان و حجاب‌هايى هستند براى آن اسم واحد كه به‌واسطه اين سه اسم، مخزون و مكنون گشته است و آن است گفتار خداوند عزّ و جلّ: بگو اى پيغمبر! بخوانيد اللّه را، يا بخوانيد رحمن را، هركدام يك را كه بخوانيد اسماء حسنى از مختصّات اوست.»]

از اين روايت و روايات و ادعيه متواتره معلوم مى‌شود كه: اسماء مخلوقند، و اسماء عينيّه هم هستند و هم روايات معتبره هست كه ائمّه ما عليهم السّلام مى‌فرمايند كه: ما اسماء حسنى هستيم، بلكه امام اسم اعظم است.

و به اعتقاد طائفه شيعه، اشرف تمام مخلوقات حضرت رسالت پناه صلّى اللّه عليه و اله است و به اين قرار بايد اسم اعظم هم باشد. علاوه‌بر اين در ادعيه ماه مبارك هست كه مى‌گويد: آن حضرت حجاب اقرب است. يعنى طرف ممكن و اقرب مخلوقات است و در روايت است كه علىّ ممسوس است به ذات اللّه.[١]

[١] - أبو نعيم اصفهانى در« حلية الأولياء»، ج ١، ص ٦٨، با سند متّصل خود روايت كرده است از رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله كه فرمود: لا تسبّوا عليّا فإنّه ممسوس فى ذات اللّه تعالى!--« علىّ را سبّ نكنيد؛ زيرا ذات خداوند او را مسّ كرده است و او خدا زده و در خدا فرو رفته مى‌باشد!»( مرحوم علّامه طهرانى).