[ «خداوند اسمى را آفريد كه با حروف صدا نمى‌داد، و با لفظ گويا نبود، و با پيكر داراى جسد نبود، و با تشبيه در وصف نمى‌گنجيد، و با رنگ، رنگ‌آميزى نشده بود. اقطار و اكناف جهان هستى از او طرف و نفى گرديده بود، حدود و ثغور آن از او دور شده بود، حسّ هرشخص توهّم‌كننده‌اى از ادراك وى محجوب بود. پنهان بود بدون آنكه پنهان شده باشد.

پس خداوند آن را كلمه تامّه‌اى بر چهار قسمت با هم قرار داد؛ بدون آنكه يكى از آنها پيش از ديگرى بوده باشد.

پس از آن اسماء، سه اسم را به جهت نيازمندى خلائق بدان ظاهر كرد؛ و يكى از آن اسماء را پنهان و مستور نمود و آن است اسم پوشيده شده و سر به مهر گرفته شده به‌واسطه اين سه اسمى كه ظاهر گرديده شده است؛ بنابراين، ظاهر، عبارت مى‌باشد از اللّه تبارك و تعالى.

پس خداوند سبحانه براى هريك از اين اسماء ثلاثه، چهار عدد پايه را مسخّر و رام آنها نمود؛ بناء على هذا به دوازده پايه بالغ آمد و پس از آن آفريد براى هرپايه‌اى از اين پايه‌هاى دوازده‌گانه، سى عدد اسم و بنابراين، آن اسم به نحو تصاعدى بالا رفت (تا رسيد به سيصد و شصت اسم فرعى) كه منسوب هستند به آن سه اسم اصلى.