فيضربه بالسّفّود الّذي بيده و يجذب به روحه من طرف رجليه حتى إذا بلغ ركبتيه و لم يقدر على الحركة أمر أعوانه أن يضربوه بأسواطهم و يذيقوه سكرات الموت حتى إذا بلغت روحه إلى حلقومه يضربونه بالأسواط و يقولون له أخرجوا أنفسكم اليوم تجزون عذاب الهون بما كنتم تقولون على اللّه غير الحق و كنتم عن آياته تستكبرون و اذا اخرجوا روحه يضعون بدنه في مطرقة و يكسرونه من اطراف اصابعه الى حدقتيه فيخرج منه ريح منتنة يتأذّى منه أهل السموات فيلعنه اللّه و جميع أهل السموات ... إلى آخر الرّواية.

[پس آن فرشته مرگ با سيخ‌هايى كه در دست دارد، او را مى‌زند و با همان سيخ‌ها روحش را از قسمت پاى او بيرون مى‌كشد تا آنكه به قسمت زانوهايش مى‌رسد و ديگر قادر به حركت نمى‌شود در اين هنگام به آن فرشتگان همراه خود دستور مى‌دهد او را با تازيانه‌هايشان بزنند و از سكرات مرگ به او بچشانند تا آنكه روح به حلقومش مى‌رسد او را با تازيانه‌ها مى‌زنند و به او مى‌گويند: جان‌هاى خودتان را خارج نماييد كه امروز، كيفرتان عذابى است خواركننده، براى اينكه شما سخنان ناحقّ به خداوند متعال گفتيد و از آيات او استكبار ورزيديد.

پس چون روحش را از بدن بيرون آوردند، پيكرش را زير چكش مى‌گذارند و استخوان‌هاى بدنش را از كنار انگشتان تا كنار كاسه‌هاى چشمش درهم مى‌شكنند، پس بوى گندى از او خارج مى‌شود كه اهل آسمان‌ها را اذيّت مى‌كند، پس در اين هنگام خداوند متعال و همه اهالى‌