و منها أن يتفكّر في أنّه للأولياء أوّل راحة و أوّل سرور و بهجة و ألذّ لذّة و يعلم ذلك أيضا امّا بما أخبر به الأنبياء و الأئمّة عليهم السّلام و بما شوهد من شوق المحبّين للّه إليه و إظهار شوقهم له و امّا الأخبار فهي كثيرة- يكفى منها- ما في حديث المعراج رويته سابقا. و إظهار شوق الأنبياء و الأولياء عليهم السّلام يكفيك منها قول أمير المؤمنين ٧: و اللّه لابن أبى طالب آنس بالموت من الطّفل بثذى أمّه‌[١] و قوله ٧ في حقّ خواصّ شيعته: لو لا الآجال الّتي كتب اللّه لهم لماتوا شوقا إلى اللّه و الثّواب.[٢]

[از جمله فكرهايى كه بايد درباره مرگ نمايد اين است كه مرگ براى اولياء اللّه، نخستين مرحله راحتى و سرور و بهجت است و لذيذترين لذّت‌ها است و اين مسأله را نيز مى‌تواند از روايات انبيا و ائمه اطهار عليهم السّلام به‌دست آورد و همچنين با مشاهده حالات اشتياق محبّان خداوند متعال به مردن و اظهار شوق آنان به مرگ، مى‌توان به اين امر آگاه شد. امّا روايات در اين خصوص زياد است و حديث معراج كه قبلا ذكر شد كافى مى‌باشد و همچنين اظهار اشتياق انبيا و اوليا عليهم السّلام تو را كفايت مى‌كند كه از جمله آن اشتياق‌ها، فرمايش امير المؤمنين ٧ است كه فرمودند: به خدا سوگند! پسر ابو طالب از مرگ بى‌پژمان است بيش از آنچه كودك پستان مادر را خواهان است!

و فرمايش امام ٧ در حقّ شيعيان خاص خود كه فرمودند: اگر نه اين‌

[١] -« نهج البلاغه» خطبه ٥.

[٢] -« نهج البلاغه» خطبه همّام، خطبه ١٩٣ با مختصر تفاوت.