باشد يا جراحت همه آن عضو را فرا گرفته باشد، به روشنى احساس خواهد شد كه درد آن نيز به همان نسبت بيشتر و سخت‌تر است. پس زمانى كه فرض كنيم كه همه اعضا و رگ‌هاى بدن تحت شكنجه قرار بگيرد، به ناچار درد و ناراحتى روح نيز بيشتر و سخت‌تر خواهد بود]

و لو فرض أن يعرض للرّوح ألم مباشر بغير واسطة العضو فلا بدّ أن يكون ألمه و عذابه شديدا جدّا فالموت انّما ينزل منه الألم بنفس الرّوح و يستغرق جميع أجزائه المنتشرة على الأعضاء و العروق و العظام فإنّ المنزوع مجذوب من كلّ عرق و عصب و جزء و مفصل و أصل كلّ شعرة و بشرة من الفرق إلى آخر أجزاء القدم و هذا ما لا مجال للسؤال عن شدّته‌

[و اگر فرض كنيم كه درد و شكنجه به‌طور مستقيم وارد روح بشود بدون آنكه عضوى در اين ميان واسطه گردد، قهرا درد و عذابش جدّا شديد خواهد بود و مرگ نيز چنين است و بدون واسطه وارد روح خواهد شد و از آن به همه اعضاى بدن رسوخ خواهد كرد و آن درد و عذاب در تمام عضوها و رگ‌ها و استخوان‌ها جريان پيدا مى‌كند؛ زيرا اين روح از تمام رگ‌ها و پى‌ها و جزءها و مفصل‌ها و از ريشه هرموى بدن و از فرق سر تا آخرين جزء پا، كشيده مى‌شود و اين چنين حالتى، ديگر جاى هيچ پرسشى باقى نمى‌گذارد كه از شدّت درد سؤال شود!]

و لذا قالوا: إنّه أشدّ من نشر بالمناشير و قرض بالمقاريض. و لذا ترى أنّه قبل استكماله ينقطع عنه الأنين و الاستغاثة لأنّه هدّ كل قوّة عن القوى حتّى هدّ صوته و نفسه بعد ما يسمع منه الضجّة