همچنين گفته شده كه مرگ بعضى از افراد مانند شاخه پرخارى است كه به داخل بدن انسان وارد نمايند و هرخارى به رگى از بدن فرو رود سپس مردى نيرومند با شدّت تمام آن شاخه را بيرون بكشد و همه رگ و ريشه انسان را همراه آن خارها بيرون بياورد و هيچ باقى نماند!]

و قيل إنّه أشدّ من نشر بالمناشير و قرض بالمقاريض!

قيل: و العجب انّ الإنسان لو كان في أعظم اللّذات و أطيب مجالس اللّهو و كان ينتظر أن يدخل عليه جندى فيضربه خمس خشبات لتكدرت عليه لذّته و فسد عيشه و هو في كلّ ساعة بل في كل نفس بصدد أن يدخل عليه ملك الموت و سكرات النّزع و هو آمن في لهواته و ليس هذا إلّا من جهة الجهل و الغرور لأنّ المسكين لا يعرف درجة شدّة هذه السكرات لأنّه لا يعرفها كنه معرفتها بالوجدان إلّا من رأها و لكن يمكن أن يعرف بعض عوالمها تارة من أخبار الأنبياء و الأولياء عليهم السّلام و تارة ببعض الأقيسة العقليّة.

[و نيز گفته شده كه همانا مرگ عده‌اى سخت‌تر از آن است كه انسان را با ارّه ببرند و با قيچى تكّه‌تكّه‌اش كنند!

و گفته شده است كه تعجب و شگفت از اين انسان است كه اگر در بزرگ‌ترين لذّت‌ها و بهترين مجالس خوشگذرانى به سر ببرد ولى انتظار و دلهره داشته باشد كه هرآينه مأمورى مى‌آيد و پنج ضربه شلاق به او مى‌زند، همين امر باعث مكدّر شدن لذّتش و خراب شدن عيش و نوشش‌