معه و على كراماته السنية البهية و لم يتغير من مطالعة هذه الأوراق حالك فاعلم انّك في احد الخطرين إمّا فقدان الايمان بهذه الآيات و الاخبار و إمّا مرض قلبك من حبّ الدّنيا و أوساخ الذّنوب و ظلم المعاصى و إكدار الشّهوات بحيث فسد جوهره كما يفسد الأوساخ الكثيفة إذا تراكمت جواهر المرآئى و لم يبق فيك خير ينجيك و إيّاك و إيّاك أن تغفل عن مثل هذا المرض المهلك و لا تعالج نفسك حتى يختم عليك بالشّقاوة العظمى و خسران الدّارين و إيّاك و إيّاك أن تسوّف بالعلاج و التوبة و قد ورد: «أنّ أكثر صياح أهل النّار من التسويف».

[و تو راحتى نفس و لذّت خواب را بر خلوت با خدا كه دوست نزديك تو است، ترجيح دادى و مناجات با خدا و مجالست و انس با او را ترك گفتى و كرامت‌هاى عالى و گران‌قدر او را انتخاب نكردى. پس وقتى از مطالعه اين مسائل حالت متحوّل و دگرگون نشد بدان كه دو خطر تو را تهديد مى‌كند: يا اينكه اعتقاد و ايمانى به اين آيات و روايات ندارى و يا اينكه در اثر حبّ دنيا و كثافات و تاريكى گناهان و كدورت شهوت‌ها، دل تو آن‌چنان بيمار شده كه ذات تو را فاسد ساخته است همان‌گونه كه زنگارهاى متراكم خاصيّت آينه را از بين مى‌برد، ديگر در تو خيرى كه نجات‌بخش تو باشد در تو باقى نمانده است. تو هرگز نبايد از چنين بيمارى كشنده‌اى غافل شوى و به معالجه آن نپردازى كه در اين‌صورت به شقاوت بزرگ و خسارت دنيا و آخرت، منجر مى‌شوى و هرگز مبادا در توبه كردن امروز و فردا نمايى و تعلّل بورزى كه در روايت آمده است كه همانا بيشترين فريادهاى اهل جهنّم از