وانگهى اين معنى هم كه بر بعضى از مقامات انبيا و ائمّه عليهم السّلام اطلاق مى‌شود، بعد از اين است كه ايشان به درجه قرب رسيده باشند و فانى فى اللّه شده‌اند و به صفات اللّه متّصف شده‌اند. آن وقت اطلاق وجه اللّه و جنب اللّه و اسم اللّه براى آنها جايز مى‌شود. و قول به اين معنى فى الحقيقة قبول مطلب خصم است نه ردّ.

تفصيل اين اجمال تا يك درجه اين است كه در اخبار معتبره وارد شده است كه فرموده‌اند: نحن الأسماء الحسنى. و مراد از اين اسماء قطعا اسم لفظى كه نيست؛ اسم عينى خواهد بود. چنان‌كه از اخبار معلوم مى‌شود خداوند اسماء عينيّه غير لفظيّه دارد كه با آنها در عالم كارها مى‌كند و خداوند جلّ جلاله با آن اسم‌ها در عوالم تجلّى مى‌كند و تأثيرات در عالم واقع مى‌شود، بلكه وجود همه عالم از تجلّيات اسماء الهيّه است؛ چنان‌كه در ادعيه ائمّه معصومين عليهم السّلام خيلى وارد است:

و باسمك الّذى تجلّيت به على فلان و على فلان!

[ «و تو را سوگند مى‌دهم به اسم تو؛ آن‌چنان اسمى كه با آن بر فلان و بر فلان تجلّى نمودى!»]

و باسمك الّذى خلقت به السّموات و الأرض!

[١] - در دعاى شب شنبه كه در« ربيع الأسابيع» منقول است، در ضمن صلوات و دعا به وجود مبارك حضرت ختمى مرتبت آمده: و ارزقه نظرا إلى وجهك يوم تحجبه عن المجرمين.

و در دعاى روز جمعه حضرت صدّيقه طاهره است: فاجعلنى كأنّى أراك إلى يوم القيمة الّذى فيه ألقاك!( مرحوم ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى)