لايق اين ملاقى و ملاقى است و آن عبارت از همان معنى است كه در ادعيه و اخبار از او به تعبيرات مختلفه، به لفظ وصول و زيارت و نظر بر وجه و تجلّى و ديدن قلب و تعلّق روح تعبير شده است و از ضدّ آن به فراق و حرمان تعبير مى‌شود.

و در تفسير قد قامت الصّلوة از امير ٧ روايت است: يعنى نزديك شد وقت زيارت.

و در دعاها مكرّرا وارد است: و لا تحرمنى النّظر إلى وجهك.

[ «و مرا محروم مگردان از نظر به سوى وجه خودت!»]

و در كلمات آن حضرت است: و لكن تراه القلوب بحقائق الإيمان.

[ «و ليكن او را مى‌بينند دل‌هاى آدميان به‌واسطه حقيقت‌هاى ايمان.»]

و در مناجات شعبانيّه است: و ألحقنى بنور عزّك الأبهج فأكون لك عارفا. [ «و مرا ملحق كن به نور عزّتت كه بهجت‌انگيزترين است تا اينكه عارف تو گردم!»]

و هم در آن مناجات است: و أنر أبصار قلوبنا بضيآء نظرها إليك حتّى تخرق أبصار القلوب حجب النّور فتصل إلى معدن العظمة و تصير أرواحنا معلّقة بعزّ قدسك!

[ «و ديدگان بصيرت دل‌هاى ما را به درخشش نظرشان به سويت نورانى نما تا آنكه چشمان دل‌هايمان حجاب‌هاى نور را پاره كند و به معدن عظمت واصل گردد و ارواح ما به مقام عزّ قدست بسته و پيوسته شود!»]

و در دعاى كميل ; عرض مى‌كند: وهبنى صبرت على عذابك فكيف أصبر على فراقك؟! [ «و مرا چنان پندار كه قدرت صبر