حاضر نمى‌شوند دشمنى و عداوت خود را با كسى به‌طور علنى و حضورى اظهار نمايند هرچه دشمنشان مى‌باشد؛ به خصوص اگر طرف مقابل نه تنها دشمنى خود را آشكار نمى‌سازد بلكه دوستى و محبّت نيز نسبت به او اظهار مى‌دارد تا جايى كه اظهار اشتياق به‌شمار آيد بلكه بالاترين درجه محبّت را اظهار نمايد و اگر تو در اين‌باره شك و ترديدى دارى به اين روايت توجه كامل بكن كه خداوند متعال (آن منعم بزرگ و بزرگوار) مى‌فرمايد: «اگر كسانى كه از من روگردان هستند بدانند كه چگونه من مشتاقانه در انتظار بازگشت و توبه آنها هستم، هرآينه از شوق به من، مرگ را به آغوش مى‌كشيدند و بندهاى بدنشان از هم‌گسيخته مى‌شد!» همچنين توجّه بكن به حديثى كه خداوند متعال از توبه كردن بنده‌اش اظهار خشنودى و خوشحالى كرده [و اين حديث در كتاب «كافى» كلينى آمده است كه إنّ اللّه تعالى أشدّ فرحا بتوبة عبده ...].

و در حديث قدسى آمده كه خداوند متعال مى‌فرمايد: «اى فرزند آدم! به حقّ تو بر من قسم كه من تو را دوست مى‌دارم پس تو را به حقّ خودم بر تو قسم مى‌دهم كه تو نيز مرا دوست بدار.»

و قوله إلى نبيّه و كلمته عيسى بن مريم عليهما السّلام: «يا عيسى! كم اطيل النّظر و أحسن الطّلب و القوم [في غفلة] لا يرجعون؟!»[١] فوا أسفاه و واسواتاه و يا غوثاه من عظمة هذه الكلمات و عظم مواقعها عند العقلاء و سبحان اللّه ما أفضحنا و أجفانا و أقبحنا فو عزّته و جلاله و جماله لو كنّا انسانا ذا حياء بل لو وجد فينا مثقال ذرّة

[١] -« الجواهر السنيّة» ص ١٠٠.