إظهار الشوق بل إظهار المحبّة في أعلى مراتبها فإن كنت في ريب من ذلك فانظر إلى ما ورد في قوله: «لو علم المدبّرون عنّي كيف اشتياقي لهم و انتظاري إلى توبتهم لماتوا شوقا إلىّ و لقطّعت اوصالهم!». و إلى ما روى في فرحه تعالى إلى توبة العبد و قوله في الحديث القدسى: «يابن آدم و حقّك علىّ أنّي أحبّك فبحقّي عليك أحبّني».

[ «و خلاصه اين‌كه بر سالك، واجب است كه حال خود را مورد امتحان قرار دهد، اگر ديد نفسش از عوالم انسانيّت متأثّر مى‌گردد و با صفات ارزنده مخالفت مى‌نمايد، به خود خطاب نمايد كه چقدر قبيح و زشت است كه انسان با اين اعمال افتضاح‌آميز و آبروريز به استقبال اين تشريفات الهى برود و براى خود تصوّر كند كه چه رسوايى به دنبال دارد اگر در مقابل اين همه معامله‌هاى بزرگوارانه خداوند متعال، جفاكارى نمايد و اين همه نعمت‌هاى عظيم الشأن را ناديده بگيرد؛ البته زشتى جفاكارى نسبت به اشخاص تفاوت دارد؛ زيرا جفا كردن تو درباره كسى كه در حقّ تو خوبى كرده و انعام داده نزد عاقلان زشت است از جفاء درباره شخصى كه به تو انعامى نداده و هرچه انعام و لطف او بيشتر باشد، زشتى جفاكارى درباره او نيز بيشتر خواهد بود و هم‌چنين قبح آن هم شديدتر مى‌شود؛ اگر انعام‌دهنده داراى عظمت باشد، آن وقت جفاكارى با او قبحش بيشتر خواهد بود. مثلا:

اگر حاكم شهرى ميوه‌اى به عنوان هديّه‌اى براى كسى بفرستد، از نظر عقل زشت است كه به هديّه او بى‌اعتنايى شود و اگر اين هديّه هرروز ادامه داشته باشد، بى‌اعتنايى به او قبحش بيشتر خواهد بود. و اگر به همين روال‌