چهل مجلس (اقبالنامه) - علاء الدوله سمنانى؛ حقیقت، عبد الرفیع - الصفحة ٢٠٢ - بخش دوم متن چهل مجلس شيخ علاء الدوله سمنانى
ديگر اين ضعيف سؤال كرد كه: اگر كسى زمين ميت را احياء كند. اگر در آن احياء كردن زجر كند و مردم را به زور در كار دارد، دخل آن حرام باشد يا حلال؟ فرمود: دخل آن حلال باشد، اما مظلمه آنكه خلق را به زور كار فرموده در گردن او بود. و مرا در اول درويشى اين واقع شد كه املاك بسيار خريده بودم، به وجهى كه در آن شبهه بود، اما اول بيع كرده بودم و ديگر نقد بسيار بود كه از ارغون[١] به من رسيده بود و مدتى در گفتوگوى بودم كه وجه احسن كدامست، علما و عقلاء اين [و] آن اتفاق كردند كه آن اموال با ارغون نمىشايد دركردن.
معلومست كه مال او نيست و خداوندگار آن معلوم نيست كه با ايشان رد كنى. بهتر آنست كه نقود را صدقه كنى و املاك را وقف[٢]. كه خداوند تعالى خداوندگان مال را نيك مىداند و ثواب به روزگار ايشان برساند. همچنين كردم و بركت[٣] بسيار از آن ديدم و هيچ باقى نگذاشتم. الا مصلى نمازى كه در خلوت انداخته بود. و آن را يهودى به من هديه داده بود. گفتم: مگر به وجه است تا روزى در خراسان بودم و در غيب ديدم كه بر طبقات دوزخ عبور مىكنم و به موضعى رسيدم. بس ناخوش و گنده و زشت، خواستم كه به تعجيل از آنجا بگذرم، ناگه جهودى را مىبينم كه دامن مرا بگرفت و هرچند كه جهد مىكنم و از وى خلاص نمىيابم. فرياد كردم و مالك دوزخ را گفتم مرا از وى خلاص ده: مالك به سخن من التفات نكرد و من نيك مضطر شدم. مناجات كردم كه: خداوندا مرا از دست اين خلاص ده، فرمود كه: حقى بر تو دارد. تا ندهى خلاص نيابى! گفتم: آن چيست؟! فرمود
[١] - منظور ارغون خان مغول است كه شرح آن در مقدمه رفت.
[٢] - همانطور كه در تاريخ سمنان تأليف نگارنده آمده است، بيشتر موقوفات مسجد شاه سمنان متعلق به شيخ علاء الدوله سمنانى است و از همينجا معلوم مىشود علت اصلى آن چه بوده است.
[٣] - در نسخه:( بركه).