چهل مجلس (اقبالنامه) - علاء الدوله سمنانى؛ حقیقت، عبد الرفیع - الصفحة ٢٢ - شيخ علاء الدوله سمنانى
بديهى است اين موضوع را از مكاتب شيخ عبد الرحمن اسفراينى با شيخ علاء الدوله سمنانى كه توسط انجمن ايران و فرانسه به اهتمام هرمان لندلت استاد دانشگاه مكگيل كانادا چاپ و منتشر شده است مىتوان استنباط كرد.
شيخ علاء الدوله سمنانى به شانزده سال يعنى از سال ٧٢٠ تا سال ٧٣٦ هجرى (سال وفاتش) در خانقاه سكاكيه يكصد و چهل اربعين برآورد و در ديگر وقتها يكصد و سى اربعين برآورده بود و همى كوشيد تا منزلتى عالى يافت و مردى صاحب كرامت شد و مشهور روزگار خويش و جامع سلاسل متأخران گشت. و به نقل قاضى نور اللّه شوشترى در مجالس المؤمنين[١] گوش زمانه مضمون اين رباعى را از زبان او شنيد:
|
هر رند كه در مصطبه مسكن دارد |
سوزى[٢] ز من سوخته خرمن دارد |
|
|
هر جا كه سيه گليم و آشفته دليست |
شاگرد من است و خرقه از من دارد |
|
از اطراف جهان دلباختگان خسرانزده و مريدان مراد گم كرده به منظور خوشهچينى به صوفى آبادش مىآمدند و روزگارى جهت فايدت از خدمتش در سمنان مىماندند.
كه نامدارترين آنان:
شيخ تقى الدين على دوستى سمنانى، اخى على مصرى، اخى عبد اللّه حبشى، اخى على رومى، علاء الدين هندو، شيخ محمود سمنانى، شيخ عبد اللّه گرجستانى. امير اقبال سيستانى. اخى على سيستانى. شمس الدين گيلانى. شاه على فراهى و بالاخره شاعر
[١] - مجالس المؤمنين قاضى نور اللّه شوشترى صفحه ٣٠٠
[٢] - در بعضى نسخهها( بويى)