چهل مجلس (اقبال‌نامه) - علاء الدوله سمنانى؛ حقیقت، عبد الرفیع - الصفحة ٣٠ - صوفى آباد يا خداداد

بندگى كردى «علاء الدوله» و آزاد شد

شكر حق كن چون ترا در بندگى او داد داد

صوفيا باد خداداد نه جائيست كه آن‌

كس تواند كه كند تا به قيامت ويران‌

آيتى هست خدايش به ظهور آورده است‌

همه عالم چو تن است اين بيقين همچون جان‌

هان هان تا نشوى هيچ از اين بقعه ملول‌

كه بر آن بقعه نظرهاست خدا را پنهان‌

منزل اهل صفا خوانش و ميدان بيقين‌

جاى ارباب كمال است و در او زنده‌دلان‌

پاك‌بازان قوى بازوى باهمت يار

نيست از راهروان هيچ كسى جز ايشان‌

پيششان هر دو جهان وزن ندارد يك جو

سود اين هر دو سرا هست يقين عين زيان‌

وصل حق مى‌طلبند و ز خودى آزادند

بندگى بين كه كنند از دل و جان آزادان‌

تا جهان هست «علا دوله» جوان باد دلت‌

باد اين بقعه خورشيد محل آبادان‌

دشمنان از خوشى باغ صفايش گريان‌

دوستان پسته‌صفت از ثمراتش خندان‌

چشمه‌اى زير زمين پنهان بود

حق بدان چشمه مرا راه نمود

نام اين چشمه خداداد نهاد

نظر رحمت از آن دور مباد

هر شقييى كه در آن طعن زند

ايزدش در دو جهان لعن كند