چهل مجلس (اقبالنامه) - علاء الدوله سمنانى؛ حقیقت، عبد الرفیع - الصفحة ٩٦ - شاعرى شيخ علاء الدوله
|
اى پسر اينها صفات شاهد جان تواند |
شاهد جان ترا خود نيست در عالم مثال |
|
|
شاهد جان ترا جان شاهدى ديگر بود |
كز كمالش واصفان را شد زبان وصف لال |
|
|
عشق بايد تا بدانى نكتههاى عاشقان |
عقل ابله را درين ميدان كجا باشد مجال |
|
|
اى «علاء دوله» در بستان عشق آباد عشق |
روز و شب نوروز همچون عيد بادت ماه و سال |
|
صفا اندر صفا بين
|
جهان پر دزد و طرار و دغا بين |
بلا اندر بلا اندر بلا بين |
|
|
بر مفتى پر از فخر و تكبر |
دل صوفى پر از حرص و هوا بين |
|
|
همه با يكديگر در مكر و تزوير |
جهان پر حيلت و روى و ريا بين |
|
|
ميان اينچنين قومى كه گفتم |
دل بيچارهام را مبتلا بين |
|
|
خداوندا به فرياد دلم رس |
شنيدم كاين تمامت از قضا بين |
|
|
شكايت از جهان كردن روا نيست |
موحد شو همه چيز از خدا بين |
|
|
خطا جاريست بر فرزند آدم |
اگر مردى صواب اندر خطا بين |
|
|
خطاى خلق از خذلان ما دان |
صواب خلق از توفيق ما بين |
|
|
به زير هر يكى سريست مودع |
در اين اسرار عز كبريا بين |
|
|
اگر خواهى كه استغنا بدانى |
سر نوروز را از تن جدا بين |
|
|
ز ظلمتخانه نفست برون آى |
جهان جان پر از نور ضيا بين |
|
|
كدورتها بكل از دل برون كن |
همه عالم صفا اندر صفا بين |
|
|
مقام جمع اندر تفرقه دان |
بقا در ملكت فقر و فنا بين |
|
|
ز قبض و بسط يكدم بهره برگير |
از آنجا درگذر خوف و رجا بين |
|
|
دواى درد دل از ذكر حق جو |
كلام دوست را عين شفا بين |
|