چهل مجلس (اقبالنامه) - علاء الدوله سمنانى؛ حقیقت، عبد الرفیع - الصفحة ٩٧ - شاعرى شيخ علاء الدوله
|
وصال يار اندر ملك دل جوى |
جمال دوست را عين شفا بين |
|
|
قدم در بىنوائى نه از آن پس |
همه دنيا پر از برگ و نوا بين |
|
|
اگر خواهى كه گردد مس تو زر |
«علاء الدوله» خود را كيميا بين |
|
|
توانگر شو به علم حال بىقال |
ازين پس دائما خود را گدا بين |
|
اوصاف يزدان (انسان)
|
هر كه دعوى راه مردان كرد |
جان خود را فداى جانان كرد |
|
|
هر كه را آرزوى وصلش بود |
درد نوشيد و ترك درمان كرد |
|
|
هر كه او راه صوفيان بگزيد |
دل و جان پيششان بقربان كرد |
|
|
درد عشق از ميان جان برخاست |
دل ما را چو داغ هجران كرد |
|
|
چه دهم شرح، آنچه هجرانش |
با من خسته پريشان كرد |
|
|
همه اوصاف خويشتن يزدان |
جمع فرمود، نامش انسان كرد |
|
|
تختگاهى نهاد در دل او |
نفس را بر درش چو دربان كرد |
|
|
دور باشى نهاد در دستش |
نام آن دور باش شيطان كرد |
|
|
راه ايمان گشود بر همه كس |
روى عشاق خود به احسان كرد |
|
|
ذكر فرمود با خود انسش داد |
هر دلى را كه او به سامان كرد |
|
|
كنج خلوت گزيد و مى نوشيد |
هر كه او ره براه مردان كرد |
|
|
اى «علا دوله» شكر كن چون حق |
كافر نفس را مسلمان كرد |
|
|
وز بديهاى نفس اماره |
سگ نفس ترا پشيمان كرد |
|
|
باز از لطف بىكران بر تو |
كار دشوار عشق آسان كرد |
|
|
اين عجب نيست شاهباز غمش |
اينچنين صيدها فراوان كرد |
|
دوستى
|
صادقى چيست جان فدا كردن |
عاشقى چيست خون دل خوردن |
|