ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٧٣١ - زيارت ديگر زيارت نامه بيست و يكم حضرت ابا عبد اللَّه الحسين

دنباله زيارت نامه حضرت ابا عبد اللَّه الحسين ٧ ترجمه:

(١) سپس سى و پنج مرتبه تكبير گفته و پس از آن دو دستت را بلند كرده و بگو:

اى پروردگارم، از سرزمين خود بسوى تو قصد نمودم، و به سوى پسر پيغمبرت شهرها را پيمودم به اميد اينكه گناهانم را بيامرزى، پس اى ولىّ خدا تكيه‌گاه و شفيع من بوده، و نسبت به من مهربان و در روزى كه نزد حق تعالى شفاعت كسى غير از پسنديدگان در دربارش پذيرفته نمى‌شود همان روزى كه خود در قرآن به آن اشاره كرده و فرمود: يوم لا تنفع شفاعة الشّافعين، و همان روز كه اهل ضلال و گمراهى مى‌گويند: فَما لَنا مِنْ شافِعِينَ وَ لا صَدِيقٍ حَمِيمٍ‌، نجات‌گاه و شفاعت‌كننده من باش، پس در اين روز در مقابل پروردگارم براى من نجات دهنده باش چه آنكه وقتى گوشت‌هاى بدنم بلرزند و گوشم گرفته شود و بواسطه اعمال زشت كه از من صادر شده سرافكنده باشم و جرم و گناه خود را بسيار بزرگ ببينم و در آن حال همچون روزى كه مادر مرا زائيده لخت و برهنه باشم و پروردگارم من را طرف سؤال و عتاب قرار دهد تو در آن وقت شافع و نجات دهنده من باش، من تو را براى روز احتياج و هنگام تهى دستى و نيازم براى خود ذخيره كرده‌ام.