ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٢٥٩ - باب بيست و ششم گريستن تمام مخلوقات بر حضرت حسين بن على عليهما السّلام

(١) ولى در عين حال از آن تاريخ به بعد بر حضرتش گريه و ندبه كرده و پيوسته بر قاتلين او زبانه مى‌كشد و اگر حجّت‌هاى خدا روى زمين نمى‌بودند آن را واژگون مكرد و لرزش‌هاى زمين و زلزله‌ها زياد نمى‌شود مگر صرفا در وقت قيامت.

و هيچ چشم و اشكى نزد خدا محبوب‌تر از چشم و اشگى نيست كه بگريد و بر آن حضرت جارى گردد و هيچ گريه‌كننده‌اى نيست كه بر آن جناب بگريد مگر آنكه گريه‌اش به حضرت فاطمه عليها السّلام رسيده و آن بانو را يارى مى‌كند و نيز گريه‌اش به حضرت رسول خدا ٦ رسيده و بدين وسيله حقّ ما را ادا كرده.

و هيچ بنده‌اى نيست كه روز قيامت محشور شود مگر آنكه چشمانش گريان است غير از گريه‌كنندگان بر جدّم حضرت حسين بن على عليهما السّلام چه آنكه ايشان در حالى كه چشمانى روشن و باز دارند محشور مى‌گردند و آثار سرور و شادى در صورتشان نمايان مى‌باشد، مردم در فزع و ناراحتى بوده ولى ايشان از هر غم و محنتى در امان هستند، مردم متفرق و پراكنده و مضطرب بوده ولى ايشان در زير عرش و سايه آن به ياد حسين ٧ بوده و در باره آن جناب به گفتن حديث مشغولند، از ناملايمات و ناراحتيهاى روز حساب هيچ خوف و هراسى ندارند.

به ايشان گفته مى‌شود: داخل بهشت شويد ولى آنها از ورود به بهشت امتناع نموده و مجلس ذكر حسين ٧ را اختيار مى‌كنند، فرشتگان و حور العين به آنها پيغام مى‌دهند كه ما با ولدان مخلّد مشتاق شما هستيم ولى ايشان از فرط سرور و نشاطى كه در مجلسشان دارند سرشان را بالا نكرده و به آنها نمى‌نگرند.

دشمنان ايشان در آخرت دو گروه هستند:

الف: كسانى كه موى جلو سر ايشان را فرشتگان عذاب گرفته و آنها را روى زمين كشان كشان به طرف جهنم مى‌برند.

ب: آنان كه از روى حسرت مى‌گويند: فَما لَنا مِنْ شافِعِينَ وَ لا صَدِيقٍ حَمِيمٍ‌.

نه شفيعى داريم و نه دوستى كه از ما حمايت كند.