ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٧٢٥ - زيارت ديگر زيارت نامه بيست و يكم حضرت ابا عبد اللَّه الحسين

جهنّم خود را به ايشان برسان، و عذابت را به آنها بچشان، و عذاب دردناك را بر آنها چندان نما، و لعنت كن ايشان را لعنتى سخت و شديد، خدايا نقمت و عقوبتت را بر ايشان فرود آور، و از جايى كه گمان ندارند عقابت را نصيبشان گردان، و از جايى كه شعور و درك آن را نمى‌كنند مورد مآخذه قرارشان بده، و ايشان را عذابى سخت بنما، و لعنت كن دشمنان پيغمبرت را، و دشمنان آل پيغمبرت را لعنتى سخت و شديد، خدايا جبت (باطل) و طاغوت (ياغى و سركش) و متكبّران را لعنت نما، تو بر هر چيزى قدرت دارى.

و بگو:

اى ابا عبد اللَّه پدر و مادرم فدايت شوند، با اينكه طى طريق بطرف شما بسيار دور است مع ذلك مركب من به سوى تو در حركت است، و اشكهايم براى تو ريزان مى‌باشند، و تأسّف و گريه شديد من بر تو است، فرياد و جيق و بغض نمودنم بخاطر تو مى‌باشد، آمدنم به سوى تو است، به واسطه تو خواهان پوشيده شدن گناهان بزرگم مى‌باشم، آمدم نزد تو در حالى كه زيارت‌كننده تو بوده و مسافرى هستم كه از بار گران سفر پشتم خميده گشته، پدر و مادرم فداى تو، اى آقاى من گريستم بر تو اى برگزيده خدا و فرزند برگزيده حق، و بر من است كه بر تو بگريم، همانا آسمانها و زمينها و كوه‌ها و درياها بر تو گريسته‌اند، پس اگر بر تو گريه نكنم هيچ عذرى ندارم، و حبيب پروردگارم بر تو گريه كرده و ائمه هدى كه درود خداوند بر ايشان باد نيز بر تو گريسته‌اند، و تمام موجوداتى كه در طبقه بين سدرة المنتهى و كره خاك مى‌باشند بر تو گريسته و جزع و ناله نموده‌اند.