ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٢١٢ - باب بيست و دوّم در بيان كلام رسول خدا

حديث دوّم ترجمه:

(١) محمّد بن عبد اللَّه بن جعفر حميرى از پدرش، از على بن محمّد بن سالم، از محمّد بن خالد از عبد اللَّه بن حماد بصرى از عبد اللَّه بن عبد الرحمن اصم از مسمع بن عبد الملك از ابى عبد اللَّه ٧ نقل كرده كه آن جناب فرمودند:

حضرت امام حسين ٧ را مادر گراميشان حمل مى‌كردند، رسول خدا ٦ او را گرفته و فرمودند:

خداوند متعال كشندگان تو را لعنت كند، حقتعالى كسانى كه جامه از تن تو بيرون مى‌آورند را لعنت نمايد، خدا بكشد آنان را كه يك ديگر را بر عليه تو كمك مى‌كنند، و بين من و آنان حكم بنمايد.

حضرت فاطمه سلام اللَّه عليها عرض كردند:

اى پدر چه مى‌فرمائيد؟

حضرت فرمودند:

دخترم مصيبت‌هائى كه بعد از من و تو به او مى‌رسد و اذيّت‌ها و ظلم‌ها و مكرها و تعدّى‌هائى كه متوجهش مى‌گردد را به ياد آوردم، او در آن روز در ميان جمعى مردان كه جملگى همچون ستارگان درخشانند بوده و همگى به طرف مرگ و كشتن حركت مى‌كنند، گويا اكنون لشكرگاه آنها را ديده و به جايگاه و محلّ دفن ايشان مى‌نگرم.

حضرت فاطمه سلام اللَّه عليها عرض كردند:

اى پدر جايى را كه توصيف مى‌فرمائيد كجا است؟

حضرت فرمودند: