ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٢٢٢ - باب بيست و سوّم گفتار امير المؤمنين

حديث دوّم ترجمه:

(١) محمّد بن جعفر رزّاز از دائى خود محمّد بن حسين بن ابى الخطاب، از نضر بن مزاحم، از عمر بن سعد از على بن حمّاد، از عمرو بن شمر، از جابر، از حضرت ابى عبد اللَّه ٧ نقل كرده كه آن حضرت فرمودند:

حضرت على ٧ به حضرت امام حسين ٧ فرمودند:

اى ابا عبد اللَّه از قديم ثابت و مسلّم شده كه تواسوه و مقتداى خلق مى‌باشى.

حسين ٧ عرضه داشت: فدايت شوم حالم چيست؟

حضرت على ٧ فرمودند: مى‌دانى آنچه را كه خلق نمى‌دانند و عنقريب عالم به آنچه مى‌داند منتفع خواهد شد، فرزندم بشنو و ببين پيش از آنكه مبتلا گردى، قسم به كسى كه جانم در دست او است بنو اميه خون تو را خواهند ريخت ولى نمى‌توانند تو را از دينت جدا كرده و قادر نيستند ياد پروردگارت را از خاطرت ببرند.

حسين ٧ عرض كرد: قسم به كسى كه جانم در دست او است همين قدر مرا كافى است به آنچه خدا نازل فرموده اقرار داشته و گفتار پيامبر خدا را تصديق داشته و كلام پدرم را تكذيب نمى‌كنم.