ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٥٣٩ - باب شصت و ششم زيارت حضرت امام حسين

موسى مى‌گويد: پس من به طرف جاده مزبور رفته و به آنجا رسيدم و كنار آن ايستاده و هوا بسيار گرم بود، پيوسته در آنجا ايستاده بودم بحدّى كه نزديك بود مخالفت كرده و برگشته و ملاقات با او را ترك كنم، در اين هنگام چشمم به چيزى خورد كه به جلو مى‌آيد و شبيه مردى است كه روى شترى نشسته، پس چشم به آن دوخته تا نزديك به من شد به او گفتم: اى مرد در اينجا يكى از فرزندان رسول خدا ٦ بود، و شما را مى‌خواند ايشان شما را به من معرفى كرده و پيام برايت فرستاده‌اند.

مرد گفت: با هم به خدمتش برويم.

موسى مى‌گويد: او را بردم تا به نزديك خيمه رسيديم، وى شترش را خواباند و درب خيمه ايستاد منتظر اذن دخول بود، پس حضرت از درون خيمه او را خواندند، اعرابى داخل خيمه شد و من نيز نزديك شده تا درب خيمه رسيده و سخن ايشان را مى‌شنيدم ولى آنها را نمى‌ديدم.

حضرت ابو عبد اللَّه ٧ به وى فرمودند: از كجا آمدى؟

او گفت: از دورترين نواحى يمن.

حضرت فرمودند: تو از فلان و فلان مكان هستى؟

او عرض كرد: بلى من از فلان موضع مى‌باشم.

حضرت فرمودند: براى چه به اين صوب آمدى؟

عرض كرد: به قصد زيارت حضرت ابا عبد اللَّه الحسين ٧ آمدم.

حضرت فرمودند:

تنها براى زيارت آمده و هيچ حاجت ديگرى نداشتى؟

عرض كرد: هيچ حاجتى نداشتم مگر آنكه به سر قبر مطهّر آن حضرت رفته و نماز آنجا خوانده و جنابش را زيارت كرده و سپس از حضرتش خداحافظى كرده و به اهل و خويشانم برگردم.

حضرت فرمودند: در زيارت آن حضرت چه مى‌بينيد؟