ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٩٦٦ - باب صد و پنجم فضيلت زيارت مؤمنين و كيفيت آن

به قبر مردى از شيعيان كه اهل كوفه بود رسيديم، به حضرت عرض كردم: اين قبر يكى از شيعيان است فدايت شوم

وى مى‌گويد: حضرت درنگ نمود و فرمودند:

بار خدايا به غربتش رحم فرما، وحدت و تنهائيش را به پيوند مبدّل كن، در حال وحشتش انس بر قرار فرما، هراس او را بر طرف كن، از رحمتت آن قدر نصيبش نما كه از رحمت غير تو بى‌نياز گردد، و ملحقش كن به آنان كه وى ايشان را دوست دارد.

حديث يازدهم (١) پدرم رحمة اللَّه عليه، از حسين بن حسن بن ابان، از حسين بن سعيد، از نضر بن سويد، از قاسم بن سليمان، از جرّاح مدائنى، وى مى‌گويد:

از حضرت ابى عبد اللَّه ٧ پرسيدم: سلام دادن به اهل قبور چگونه است؟

حضرت فرمودند: بگو:

السّلام على اهل الدّيار من المؤمنين و المسلمين (درود بر اهل شهرها كه عبارتند از مؤمنين و مسلمين) رحم اللَّه المستقدمين منكم و المستأخرين (خدا رحمت كند سابقين و لاحقين ايشان را).

و انا ان شاء اللَّه بكم لاحقون (ان شاء اللَّه ما نيز به شما ملحق خواهيم شد).

برقى از پدرش، از نضر بن سويد، از قاسم بن سليمان، از جرّاح مدائنى نقل كرده كه وى گفت:

از حضرت ابى عبد اللَّه ٧ پرسيدم ... و مثل همان حديث قبلى را ذكر نموده است.

حديث دوازدهم (٢) در برخى از كتب چنين يافتم:

محمّد بن سنان، از مفضل نقل كرده، وى گفت: فرمود: