ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٧٢٩ - زيارت ديگر زيارت نامه بيست و يكم حضرت ابا عبد اللَّه الحسين

دنباله زيارت نامه حضرت ابا عبد اللَّه الحسين ٧ ترجمه:

(١) سپس گونه راست خود را روى قبر گذار و بگو:

خدايا از تو درخواست مى‌كنم به حق اين قبر و كسى كه در آن است و به حق اين قبور و كسانى كه در آنها ساكنشان كردى، اينكه نام من را نزد خودت در اسماء ايشان ثبت و ضبط كرده تا واردم كنى به محل ورودشان و خارجم نمائى از محلّ خروجشان، همانا تو بر هر چيز قادر و توانائى.

و بگو:

بار خدايا من را در مقابل گناهانم مفحم و بلا جواب قرار داده و گفتارم را قطع كرده در نتيجه هيچ حجّتى و عذرى براى من نبوده و به گناهانم اقرار دارم، به واسطه بليّه‌اى كه خود فراهم كرده‌ام اسير بوده و در گرو عمل و كردار خويش مى‌باشم، نهايت سعى و كوشش خود را گناهان و لغزش‌هاى خود نموده‌ام، از مقصود و طريق مستقيم وامانده و متحيّر مى‌باشم، درمانده و راه به رويم بسته شده، پروردگارا خود را در جاى اشقياء گمراه و خطاكار قرار داده‌ام، آنان كه بر تو جرات كرده و عصيانت را كرده، و به وعيدهاى تو اعتناء نكرده و آنها را سبك تلقّى كرده‌اند، سبحان اللَّه! چه جراتى بر تو از خود نشان داده، و چه ضررى به نفس خويش وارد كرده، و چه مستى من را هلاك نمود و چه غفلت و بى‌خبرى من را نابود نمود، چقدر كريه و زشت است بد نظرى من و چقدر وحشت‌ناك‌