ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٧٣٠ - زيارت ديگر زيارت نامه بيست و يكم حضرت ابا عبد اللَّه الحسين

است كردار من، اى آقاى من به خاطر رخسارم بر به روى افتادنم، و بر لغزش قدمم، و بر ماليدن صورتم را بر خاك و بر پيشانيم بر آنچه از من صادر شده، رحم فرما، و از گناهم درگذر، و بر فرياد و اشكهاى گردان در چشمم ترحم نما، و عذر من را بپذير، و در مقابل جهل و نادانى من به حلم و بردبارى خود برگرد، و در قبال خطاء و اشتباهاتم به احسانت عمل نما، و به عفو و بخششت با من رفتار كن، پروردگارا از سنگ دلى و ضعف كردارم به تو شكايت مى‌كنم پس در مقابل سؤال و درخواستم عطاء نما، من به گناهم اقرار دارم، به خطاء خويش معترفم، اين دست من و پيشانى من است كه در اختيار تو گذارده تا از من قصاص نمائى، پس توبه من را بپذير و حزن و اندوهم را بر طرف كن، اى آقاى من به خشوع و خضوع و جداشدنم از غير و وصل‌شدنم به تو ترحّم نما، اى اسف و افسوس بر آنچه از من صادر شده و در تربت قبر پسر پيغمبرت در مقابل تو خود را غلطانده و به خاك آلوده نموده‌ام، تو اميد و پشت و پناه و تكيه‌گاه من مى‌باشى، نيست خدائى غير از تو.