كلماتى را به زبان انگليسى پشت سرهم مى‌چيند. سيد مفهوم سخن او را در نمى‌يابد. فقط شكسته و بسته مى‌گويد من قادر نيستم به خوبى به زبان انگليسى تكلم كنم. زن گويا باور نمى‌كند. حرف‌هايش را ادامه مى‌دهد. از مأذنه، صداى اذان برمى‌خيزد و هنگام افطار مى‌شود. بخت به يارى روحانى مى‌آيد و جوانى از دوستان او و از خيل جوانان منطقه كه خوب به زبان انگليسى مسلط است از راه مى‌رسد. جريان را مى‌پرسد و رشته كلام را به دست مى‌گيرد. خيال سيد راحت مى‌شود. از او مى‌خواهد اگر حرفى هست از زن بشنود و به او منتقل كند ... و آنگاه خود مى‌رود.

زن خودش را به جوان معرفى مى‌كند: «آن»، ٤٢ ساله، روسى مسيحى، داراى شوهر و يك فرزند.

با اين آقا كارى داشتى؟

مى‌خواهم كمكم كند. چهره‌اش جذبم كرد. مشكلى دارم كه گمان كردم او مى‌تواند راهنمايى‌ام كند.

و بعد شروع كرد از مشكل خويش گفتن: دو سال و چهار ماه پيش در همين دبى با مردى ايرانى برخورد كردم، حدوداً ٤٨ ساله. فقط سه ساعت با او گفت‌وگو كردم و بعد ديگر او را نديدم. گفت عازم كاناداست.

از همان روز تا حالا زندگى‌ام به شدت تحت تأثير او قرار گرفته.