يخچال‌هايى تدارك مى‌بينند. گروهى از بچه‌هاى دانشكده متصدى كار مى‌شوند و پس از هر شام و ناهار، غذاهاى اضافه را در اين يخچال‌ها نگهدارى مى‌كنند و هنگامى كه به حد مشخصى مى‌رسند، آنها را پخش مى‌كنند. سهم هر خانواده، سه وعده غذايى به تعداد نفرات آنها!

آقا! به خدا اين مردم خيلى آبرومندن. ما از ساعت نه شب به بعد پخش داريم؛ مخفيانه و گاهى با پاى پياده. آخه اين‌جورى نيست كه دانشكده هميشه تو اين وقت شب ماشين داشته باشه. آقا! عشق بچه‌ها اينه كه مردم «كوت عبداللَّه» توى هر ناهار و شام با اونا سهيم باشن! از ماه و سال گذشته، حكايت آغاز اين حركت. هيچكس از بچه‌هاى دانشكده نيست كه در پخش غذا شركت نكرده باشه.

... و اتفاقات جالبى كه از آن پس شاهدش هستيم:

روزه‌هاى فردى و دسته‌جمعى! يك اطلاعيه كوچك كافى است كه بچه‌هاى دانشكده غذاى گرم ظهر نيمه شعبان خود را ببرند به سفره بى‌نان و نمك كوت عبداللهى‌ها! و در اين ظهر عيد، ده‌ها دل پلاسيده را خوش كنند و خود به انتظار افطارى شيرين، شكم‌هاى گرسنه خويش را التيام دهند. از همان وقت‌ها بود كه بچه‌هاى دانشكده بارها مى‌ديدند كه دو نفر يك سينى غذا گرفته‌اند و به مدد نانى و تكه ته ديگى خود را سير مى‌كنند تا يك وعده غذا به آمار غذاى كوت عبداللهى‌ها اضافه شود!

... و شگفتى و تعجب مسئولان سلف كه خدايا! چرا اينقدر غذا اضافه مى‌آيد؟!

آقا نمى‌دونين؛ بيشتر از اينكه اونا خوشحال بشن، خود بچه‌ها لذت مى‌برن. سال پيش، شب اول ماه رمضان، من بودم و تعدادى از بچه‌ها.

رفتيم درِ خونه‌اى براى توزيع غذا. وقتى در باز شد و زن خونه اومد كنار در، خوشى در چهره‌اش موج مى‌زد.