مى شكنم در شكن زلف يار - سروقامت، حسين - الصفحة ٢٣٧

دريا موج مى‌زد، موج ... ما مسلح بوديم.

گفتم: دردى هم حس كردى؟ گفت: درد، درد، درد ... اصلًا!

گفتم: چه ديدى؟ گفت، رضا، رضا، رضا.

...

شب ديگرى دوست داشتم رمز و راز آن خرمى و دلشادى را بدانم.

آمد به خوابم.

بالاى سر قبر خودش ايستاده بود و لبخند مى‌زد. ماجرا را پرسيدم.

گفت: شهيد، مرده و زنده ندارد. گفتم: چرا در قبر خنديدى؟ گفت: آنچه در دنياى شما بهتر از او نيست، در عالم ديگر هم بالاتر از او نيست.

آيا او خدا را ديده بود؟ تنها خدا داناست ...

بس است ديگر!

قاب‌هاى زيبايى كه تصاوير تو را چون نگينى در بر گرفته‌اند، از مقابل ديدگانم مى‌گذرانم.

اين عكس‌ها از آيينه، شفاف‌ترند!

اينها تصاوير تو نيست؛ خود تويى كه به ما لبخند مى‌زنى.

به ما كه روزى در كنار تو بوديم؛

و امروز، فاصله‌ها از فرسنگ‌ها گذشته است.