شاهين اقبال بر شانه چه كسى بايد مى‌نشست؟ اين سؤالى بود كه او خود نيز پاسخش را نمى‌دانست. چرتكه‌اى انداخت در ذهن خويش؛ هر اولويتى مهره‌اى چوبى بود كه به سود كسى اين سو و آن سو مى‌شد.

راستى چرتكه ديده‌ايد؟

سرانجام رسيد به يك انتخاب؛ نام سومين تن!

انتخاب آن دو تن كش و قوسى نداشت. نام اين سومى را به دلش انداختند. چگونگى‌اش را فهميد، چرايى‌اش را نه! مى‌گوييد فلانى چه مى‌گويد؟!

اندكى صبر كنيد. همه چيز را برايتان خواهم گفت.

***

بيست و دوم بهمن سال ٧٩ بود. سرپرست بعثه رهبرى و رئيس‌