مى شكنم در شكن زلف يار - سروقامت، حسين - الصفحة ٨٢

«آن» زن سرگردان روس‌

به مجنون گفتند: كيست اين ليلى كه به اميد وصلش سر به كوه و بيايان گذاشته‌اى؟ از او زيباتر نديده‌اى؟!

گفت: كوزه شكسته‌اى كه حاوى عسل است، پيش من خوب‌تر از جام بلورينى است كه از زهر سرشار باشد. ليلى گوهرى دارد در درون خويش كه من عاشق آنم. ليلى با همه خوبى‌اش «نمى» است از آن «يم.»

عالمى پيچيده در اين عالمت‌

يك نَمى آمد پديد از آن يمت‌

ما آدم‌ها، از زنمان گرفته تا مردمان، جورى خلق شده‌ايم كه دوست داريم جلوه كنيم و خود را بنمايانيم. بويژه اگر جوان باشيم و در مقابلمان، كسى از جنس مخالفمان. شلوار چسبان جين، موهاى روغن‌زده، سيگار كنار لب، آرايش تند، ساعت‌ها ايستادن مقابل آيينه و موهاى افشان برون مانده از پس و پيش روسرى، جلوه‌هايى از اين خودنمايى‌اند!

هر روز به شكلى بت عيار درآمد