مى شكنم در شكن زلف يار - سروقامت، حسين - الصفحة ٣٢

به كجا چنين شتابان!

گاهى سعادت يا شقاوت، درِ خانه ما را مى‌زند. گاهى نه؛ مى‌آيد و كنج خانه‌مان لانه مى‌كند.

بعضى اوقات، آغوش مى‌گشاييم و اين يا آن را در بر مى‌گيريم، گاهى هم نه؛ دست رد به سينه‌شان مى‌زنيم.

نمى‌دانم ما از كدامين قبيله‌ايم!

نمى‌دانم با كه خويشيم و از كه مى‌گريزيم؟! اما مى‌دانم با مسافر اين قبيله احساس غريبى نمى‌كنيم.

مسافر اين قبيله كيست؟ من كمى دير با او آشنا شدم. هر چه بيشتر مى‌گشتم، كمتر اثرى از او مى‌يافتم. تا يكى از شما به يارى‌ام شتافت و نامه‌هاى او را برايم فرستاد. دستش بى‌درد!

مسافر اين قبيله، خود را با نامه‌اى شناساند و هنوز جواب نامه خويش را دريافت نكرده بود كه ...

***

سى‌ام آذر سال ١٣٦٥؛

عقربه‌هاى ساعت، دو و سى و پنج دقيقه بعدازظهر را نشان مى‌دهند.