مى شكنم در شكن زلف يار - سروقامت، حسين - الصفحة ٢٤٥

خبرت مى‌كنم بيايى.

- نه، نه، تو نمى‌دانى! از او اجازه‌اى براى ديدار من بخواه.

(آنگاه مكثى كرد و گفت) تو راستى او را نمى‌شناسى؟

حرف خود را در هاله‌اى از ابهام گفت و گذشت. دل شاگردش را انداخت در موجى از اضطراب و تشويش!

آن آقا فقط يك بار ديگر آمد. افتاد به دست و پايش آن محنت كشيده ناسپاس؛

حرف استاد خويش را با آقا گفت. اجازه نداد ... او تعجب كرد. چرا؟

- هنوز وقتش نرسيده!

هنوز وقت ديدار او با خيلى‌ها نرسيده؛

هنوز توفيق ديدارش براى خيلى‌ها دست نداده؛

اگر هم سراغ آن آدمِ بخصوص آمده جهتى دارد. خودش اين جهت را به او گفت:

همه اين آمد و شدها، اين مهربانى‌ها و ملاطفت‌ها، اين كوتاه زمان حضور كه براى تو نسيم رحمت الهى بود، به خاطر آن بود كه تو پا روى نفس خويش گذاشتى؛

به خاطر آن بود كه تو خودت را شكستى!