مى شكنم در شكن زلف يار - سروقامت، حسين - الصفحة ٢٣٢

گفتم مادر! از آن شب وداع برايم بگو. از آن شبى كه رفت و ديگر باز نگشت.

[... و در دل زمزمه كردم از آن صيدى كه از بند دام و دانه رست و بر سر كوى دلدار نشست.]

آهى كشيد سوزان و جانگداز؛

يادم آمد از آن تعبير بلند و رساى عرب: «ليست النائحه المستأجره كالثكلى.»

سوز مادر جوان مرده كجا، نواى زنان نوحه‌گر كجا!

مرا مپرس چرا قامتم چنين بشكست‌

غروب كردم و خورشيد داده‌ام از دست‌

آن غروب غمگين را هيچگاه از ياد نمى‌برم؛ بيستم بهمن ٦٤؛

داشت مى‌رفت؛ گفتم مادر! مى‌روى؟ گفت: بله. گفتم: ديگر نمى‌بينمت؟

گفت: نه.

خم شد و از زير قرآن گذشت. بوسيدمش.

پدرش را صدا كرد: آقا! من رفتم. خداحافظ! پدر، مات و مبهوت از اين وداع جان سوز؛

وقتى به خود آمد كه او رفته بود. دويد ... اما به او نرسيد.

شب بعد خوابش را ديدم. رفته بوديم خواستگارى. من بودم و محمدرضا، مادرم و مادر شوهرم. از خانواده ما، كس ديگرى نبود. سر در گوش محمدرضا بردم و گفتم: مادر! الان دختر مى‌آيد و چاى مى‌آورد؛ خوب نگاهش كن. گفت من نگاه نمى‌كنم. شما نگاه كن. گفتم: اسمش زهراست. گفت چه اسم زيبايى!

از خواب پريدم. درست بيست دقيقه به نيمه شب بود. (ساعت ٤٠/ ١١ دقيقه شب ٢١ بهمن ٦٤). اين زمان را به خاطر بسپاريد.