تنهايى و بى‌همدمى از يك سو و رفتار گستاخانه آن پسر از سوى ديگر، در به هم خوردن تعادل روانى مرد، تأثير بسزايى گذارده بود. او نيك مى‌دانست كه زن سابقش در تحريك فرزندش عليه او نقش جدى دارد. هر از گاهى كه پسر براى ديدار پدرش مى‌آمد، چنان الم شنگه‌اى به پا مى‌شد كه مرد بدبخت قيد ديدار پسر را مى‌زد و با خشونت و دعوا، او را از خانه‌اش بيرون مى‌كرد؛ حتى گاهى موعد ديدار كه فرا مى‌رسيد، از خانه مى‌رفت تا چنين پسر گستاخى را ملاقات نكند.

هر چه فرزندش را نصيحت مى‌كرد، فايده نداشت. حتى سراغ همسر سابقش رفت و از او خواست دست از اين تحريكات بردارد؛ اما اثر نبخشيد. روح و جان او پر شده بود از كينه و نفرت نسبت به آن مادر و پسر!

زنى بدخلق و عصبانى، فرزندى كينه‌توز و ناموفق-

حتى در درس و تحصيل-

و مردى بيچاره و درمانده! آيا يكى از اينها مى‌توانست بدون حضور دو نفر ديگر، راه حل اين معضل را بيابد و تا جايى پيش رود كه درمانى قطعى براى هر سه نفر پيدا كند؟

مرد، پيش‌قدم شد؛ به روان‌شناسى مراجعه كرد و ماجراى خود را از آغاز تا انجام با او گفت.