مرد اهميتى نداد. به زنش گفت برود و ردش كند ... به او بگويد كه خدا روزى‌اش را جاى ديگر حواله كند. زن التماس كرد؛ ما كه دو نفر بيشتر نيستيم. او را هم مهمان اين سفره كنيم.

مرد فرياد كشيد: همين كه گفتم.

زن با چشمان اشكبار رفت و دست رد به سينه مهمان غريبشان زد.

... سال‌ها گذشت. روزگار چه بازى‌ها كه با انسان نمى‌كند!

دست تقدير ميان آن زن و مرد جدايى افكند. زن بار و بُنه خويش كشيد تا چادر ديگر و نزد همسر ديگر.

و آن اتفاق تكرار شد. كدام اتفاق؟!

همان سفره و مرغ بريان و سر رسيدن فقيرى تنگدست.

اما اين بار مرد كارى كرد كه برازنده‌اش بود. ظرفى غذا كشيد و دست زنش داد تا برود و غريب نوازى كند.