وقتى انيشتين، متفكر بزرگ قرن بيستم، فرضيه معروف خويش- موسوم به فرضيه نسبيت- را ارائه كرد، از او پرسيدند آيا مى‌توانى اين فرضيه را به گونه‌اى همه فهم ثابت كنى؟ گفت آرى. آيا به نظر شما زمان براى كسى كه روى يك سطح داغ ايستاده و مرتب اين پا و آن پا مى‌كند، با عاشقى كه دل به دل معشوق خويش داده و با او گرم گفت‌وگوست، يكسان مى‌گذرد؟!

براى او هر دقيقه يك ساعت است و براى اين هر ساعت يك دقيقه!

او راست مى‌گفت. نسبت‌ها هميشه تعيين كننده‌اند ... به ويژه آنكه ما بين دو چيز كوچك و بزرگ نسبتى برقرار كنيم و من امروز در اين جوانه چنين قصدى دارم.

***