در ادامه بحث اسلام و دموكراسى، اگر ما يكى از مؤلفه هاى دموكراسى را اين بدانيم كه على‌رغم كه دموكراسى اهتمام به رأى اكثريت دارد و مصالح جمعى را مى‌بيند، دموكراسى را اينطور تعريف كنيم كه دموكراسى نظامى است كه به اقليت هم احترام مى‌گذارد اين مسئله آيا در نظام مردم سالارى دينى ما ميتواند جايگاهى پيدا كند؟

آيت الله گرامى: احترام گذاردن يعنى اينكه جلو حرف زدن شان را نمى‌گيرد ولى اگر بنا است نظام عقلايى باشد، نظام عقلايى از نظر اجرا تابع اكثريت است اين عقلايى است و شرع هم جلو آن را نگرفته است.

اقليت مى تواند حرفهاى خودش را بزند و در رشد جامعه نقش آفرين باشد. البته حرف زدن به معنى آشوب كردن نيست.

به هر حال اقليت بايد آزاد باشد، قاعده عقلايى در تمام دنيا بناى عقلا است كه ميزان اكثريت است ولى دهان اقليت هم بسته نمى‌شود.

خود حضرت اميرمومنان (ع) در زمان خلافت كه هم حاكم بود و هم امام جماعت، در حالى كه نماز جماعت مى‌خواند، در اثناء نماز يكى از منافقين آمد آيه‌اى مى‌خواند كه على (ع) كافر است: «لئن اشركت ليحبطن عملك» (سوره زمر، آيه ٦٥)، حضرت به احترام تلاوت قرآن سكوت نمود. آيه كه تمام شد به قرائت ادامه داد، سه بار اين عمل تكرار شد، اما هيچ كس در برابر آن منافق اقدام نكرد كه مثلا او را بزند و بكشد، اين مى‌شود عين آزادى و دموكراسى و ما كجاى دنيا چنين چيزى را داريم.