و هوس خود و يا اطرافيان و نزديكان خود كارى انجام دهد. در اين طرح، اصولًا زمينه هيچ گونه ديكتاتورى و استبداد سياسى و يا دينى، حيف و ميل اموال، جنايت و ستمگرى ... وجود ندارد. مصداق بارز آن زمان خود پيامبر (ص) و ائمه عليهم السلام است كه حقوق آحاد مردم اعمّ از كوچك و بزرگ، زن و مرد، مسلمان و كافر ... هم به خوبى تعريف شده و هم به زيبايى مراعات شده است.

درباره مشاركت زنان در حكومت اسلامى چه نظرى داريد؟

اگر بخواهيم خيلى فشرده و با استناد به آيات مباركه و بدون در نظر گرفتن روايات و بقيه شواهد، سخنى بگوييم، اين است كه درباره زنان دو آيه مباركه داريم: اول: همان آيه‌ «المؤمنون والمؤمنات بعضهم أولياء بعض» (سوره توبه، آيه) اين آيه ولايت را براى آحاد جامعه اسلامى، چه زن و چه مرد، اثبات مى‌كند، و ديگرى: آيه مباركه‌ «الرجال قوّامون علي النساء» (سوره نساء، آيه ٣٤) كه قيموميت را به مردان عنايت فرموده است، جمع بين اين دو آيه اقتضاء مى‌كند كه زنان در فعاليتهاى سياسى و اجتماعى نقش داشته باشند، ولى اداره جامعه و پست هاى سطح بالاى جامعه در اختيار مردان باشد. مثلًا در زمان ما، زنان در انتخابات رياست جمهورى شركت مى‌كنند ولى اين منصب، ويژه مردان است، شايد بتوان گفت اين، مشهورترين نظريه نزد عموم انديشمندان اسلامى است، نظريه ديگر هم وجود دارد كه معتقد است زنان حق فعاليت سياسى و اجتماعى ندارند. اين نظريه آيه اول را به معناى ديگر تفسير مى‌كند. و در نهايت نظريه شاذّى وجود دارد كه‌