از سوى ديگر پيامبر (ص) وقتى قضيه جنگ خندق پيش مى‌آيد به مشورت مى‌نشستند و نظر ديگران را مى‌شنود و مى‌پذيرد، چون نظر سلمان فارسى اين بود كه بايد خندق حفر شود و پيامبر (ص) به خواسته او نيز تن داد.

دستورات قرآن هم در اين باره صريح است: خداوند در قرآن مى‌فرمايد:

«و امرهم شورى بينهم»، «و شاورهم فى الامر فاذا عزمت فتوكل على الله».

ولى از طرف ديگر در مواردى كه مربوط به اصل دين است، خيلى قاطع مى‌فرمايد: «لقد كدت تركن اليهم شيئاً قليلا اذا لا ذقناك ضعف الحياة و ضعف الممات ثم لا تجد لك علينا نصرا» (سوره اسراء، آيه ٧٤).

آيه مى‌فرمايد مى‌خواستى يك مقدار متمايل بشوى، نه اين كه به سمت انجام كار مورد نظر بروى، بلكه نزديك بود كه ميل پيدا كنى، خداوند پيامبر را از اين ميل حذر مى‌نمايد.

بنابراين به نظر مى‌رسد كه اينها هر كدام مرزى دارد و چهارچوبه اى خاصى به خود گرفته و در قانون اساسى جمهورى اسلامى هم مشخص شده است در مورد شئون، وظايف و اختيارات ولى فقيه قبل از طرح ولايت مطلقه، قانون اساسى همه آنها مشخص شده كرده است كه وظيفه‌اش چنين و چنان است، قيد مطلقه كه بعداً به مواد مربوطه به ولايت فقيه اضافه شد بايد روشن بشود كه منظور از مطلقه چه بوده، آيا مراد اين بوده كه تمام موارد قانون اساسى هيچ كاره هستند يا اينكه در محدود قانون قرار دارند.