٢- محذور دوم آن است كه عقل در انسان دغدغه ايجاد مى كند، عقل يعنى انديشه، انسان در محيطى قرار دارد كه از آينده‌اش هيچ اطلاعى ندارد و نمى‌داند سه دقيقه بعد چه مى‌شود و فقط مى‌تواند وضع موجود را بررسى كند، اما فردا چه مى‌شود، هيچ چيز نمى‌داند لذا برايش دغدغه ايجاد مى‌شود، اين دغدغه براى انسان ايجاد اضطراب مى‌كند، اين دغدغه عقلانى است.

يكى از اساتيد دانشگاه از من پرسيد عقل آرامش مى‌آورد يا دغدغه؟ گفتم دغدغه. عقل آرامش نمى‌آورد، انسان چون عاقل است مى انديشد و چون مى‌انديشد، دغدغه دارد. اين حالت از روز اول با انسان بوده است. خداوند از روزى كه آدم و حوا را از بهشت بيرون كرد متوجه اين دغدغه عقلانى آدم بود لذا پشت سرش فرمود: «فاما ياتينكم مني هدى فمن تبع هداى فلا خوف» (سوره بقره، آيه ٣٨). يعنى من مى‌فرستم چيزى را كه اين دغدغه‌هاى شما را دفع نمايد. لذا انسان از روز اول براى دفع اين دو محذور نياز به كمك داشته، نياز به اين كه چيزى بيايد عقل را تقويت كند و فطرت را شكوفا كند، يكى هم براى اين كه آرامش بدهد: «و الذين آمنوا و تطمئن القلوب» (سوره رعد، آيه ٢٨).

مؤمن روى ايمانى كه دارد، مى‌داند در اين جهان همه چيز حساب شده است لذا براى آينده دغدغه ندارد مى‌گويد تو امروزت را تأمين بكن فردا هم جاى خودش. نياز انسان به شرع در حقيقت كمك خواستن است و لذا در قرآن مى‌گويد: «و آتاكم من كل ما سئلتموه» (سوره ابراهيم، آيه ٢٨). يعنى اين كه ما پيغمبران را فرستاديم، چون خود شما خواستيد.