الاوّل انّه من القبيح ان يترك الحكيم امته بدون قائد ينَظِّمُ امورهم، يعنى قبيح است بر حكيم على الاطلاقى همچون رسول خدا (ص) كه امتش را بدون رهبر رهاكند. ويصلح فاسدهم‌ (رهبرى كه امورات فاسد را اصلاح كند) ويُرشدَ ضالّهم‌ (گمراهان را ارشاد كند) وياخذ من غنيّهم لفقيرهم‌ (حق فقراء، را از اغنيا بگيرد) ويحارب اعدائهم‌ (اگر چنين فردى در جامعه نباشد، قطعاً جامعه مختل مى‌گردد.

الثاني انَّ علةَ بعث الانبياء و الائمة موجودةٌ في نصب الرئيس‌ (مى‌فرمايد علّتى كه در بعثت انبياء و رهبران دينى وجود دارد همان علت در نصب رئيس و فقيه جامع الشرايط موجود است) فانّهم (فقهاء) ذكروا ان النَّصب واجبٌ علي الله‌ (بر خدا نصب پيامبر واجب است و اين كه پيامبر بايد امام را نصب كند و هر امامى، امام بعد از خود را نصب كند. همان گونه كه بر خدا نصب پيامبر براى نظم جامعه واجب است. بر امام زمان نيز واجب است كه در عصر غيبت فقيهى را تعيين كند تا مردم دستورات الهى را از وى بگيرند) لحفظ البلاد و نظم امور المعاش و المعاد.

در اينجا سيد طباطبايى در كتاب النجم الثاقب شعرى دارند:

نصب الامام حافظ الزمام‌		لطف من الله على الانام فانّه مقرّب لطاعة
و قائد الناس الى الاطاعة