است. در باب شكل و قالب حكومت هم مى‌توان گفت كه اين جزو عرفيات زمان است و حكومت اسلامى مى‌تواند در قالب هاى مختلفى حلول كند و انتخاب يك ساختار و انتخاب نكردن ساختارى ديگر بر عهده مردم است.

به عنوان مثال شما حلول حكومت دينى در قالب هاى مشروطه مشروعه با نظارت فقيه، حكومت دنيوى با اذن فقيه و ولايت فقيه را مى‌پذيرد و مردم را در انتخاب آنها ذى حق و صاحب اختيار مى‌دانيد ولو اين كه يكى بر ديگرى مرجوح باشد؟

آيت الله شريعتمدار: حكومت دينى مى‌تواند در زمانهاى‌مختلف اشكال مختلف به خود بگيرد، شكل حكومت دينى، تعيّن خاصى ندارد، و مردم‌اند كه مى‌توانند شكلى را برگزينند و به آن مشروعيت بخشند، به شرطى كه نظارت فقيه يا منتسب بودن حكومت به فقيه محرز شود تا او با چنين اذن، نظارت يا دخالتى به حكومت وجه شرعى بخشد. از اين رو خارج نشدن حكومت مردمى از محدوده شريعت كه با حضور فقيه ميسر مى شود، ملاك است و اهميت دارد نه چيز ديگر.

بنيانهاى نظرى و شرعى مردم سالارى دينى را چگونه تبيين مى‌كنيد؟

آيت الله شريعتمدار: بنيانها و مبانى مردم سالارى دينى در منظر تشيع را مى‌توان به صورت ذيل بيان كرد:

الف) آزادى در انتخاب دين و روش نيك بختى كه بر عهده مردم است. در انتخاب دينِ اسلام هيچ گونه اكراه و اجبارى نيست. خداوند مى فرمايد: لا اكراه فى الدين قد تبيّن الرشد من الغى.