نيست. در زمان حضور معصوم هم همه مردم براى پرسيدن احكام به معصومين (ع) مراجعه نمى‌كردند. بارها امام صادق عليه السلام، مردم را به فقها ارجاع مى‌دادند. فرقى كه هست اين است در زمان حضور، خود امام (ع) فرد فقيهى را تعيين مى‌نمودند و مردم هم صددرصد به نيابت يا نمايندگى او از سوى معصوم اطمينان داشتند اما الان چنين اطمينانى وجود ندارد و بايد تكليف خودمان را روشن كنيم. بهترين راه همين روشى است كه قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران پيش‌بينى نموده است. كه مردم به وسيله نمايندگان منتخب خود، فرد شايسته‌اى را بر اساس شرع و قانون انتخاب نمايند.

شخصى خدمت امام صادق (ع) رسيد و پرسيد امام بعد از شما كيست؟ ايشان آيه‌ «و فلولا نفر من كل فرقة ...» (سوره توبه، آيه ١٢١) را خواندند، يعنى مستقيما نمى‌گفتند امام كيست بلكه مى‌گفتند وظيفه شما تحقيق است تا امام خود را پيدا كنيد. و بشناسيد. در عصر ما، خبرگان رهبرى است كه وظيفه دارد تحقيق كامل كند.

برخى معتقدند مردم سالارى با دين سازگار نيست و يا بالعكس. نظر شما درباره اين سازگارى يا عدم سازگارى، چيست؟

آيت الله صابرى همدانى: بنظر مى رسد طرح اين سؤال اشتباه باشد؛ زيرا وقتى مبناى زندگى ما بر اساس دين، امامت و .. است، نمى‌توان گفت دين با مردم‌سالارى سازگارى ندارد. بلى با مردم سالارى بدون قيد وشرط، سازگار نيست اما با مردم سالارى دينى سازگار است و با آن مى‌سازد؛ زيرا دين براى اداره‌