در شيوه‌هاى معيشتى و كار و توليد و مزرعه‌دارى و دادوستدهاى جامعه‌هاى فاسد و در حال مرگ پيش از ظهور، اقتصاد سالم و مشروع كمتر به چشم مى‌خورد، و روشهاى اقتصادى ناسالم و برخلاف حق است، به گونه‌اى كه اگر كسانى از راه و روش عمومى سرباز زنند و بكوشند تا سود حلال به دست آورند، نادان و احمق به حساب مى‌آيند، و راههاى فريبكارانه‌اى كه موجب مى‌شود تا جيب توده‌هاى محروم تهى گردد. و ثروت بخش اندكى افزون شود، هوشيارانه و زيركانه شمرده مى‌شود و كم‌كم كار به جايى مى‌رسد كه شيوه‌هايى كه در نظام توليد و توزيع و مصرف به كار گرفته مى‌شود و برنامه‌ريزيهايى كه در اين زمينه‌ها صورت مى‌گيرد تنها به رشد سود و سرمايه مى‌نگرد، و رفاه حال انسانها بويژه طبقات محروم را هيچگاه در نظر ندارد. و هربرنامه و معيارى كه به انسانها و تهيدستان در برنامه‌ريزى بينديشد نابخردانه و غير متخصصانه حساب مى‌شود، و مورد توجه قرار نمى‌گيرد.

[١] -« بحار» ٥٢/ ٢٥٧.