بى‌ترديد منظور اينست كه اسلام و قرآن كه در طول اعصار و قرون، به دست حاكمان بيدادگر و عالمان واپس‌گرا و دنيادوست و توجيه‌گر كار دنياداران و زورمداران، دچار انحرافها و پيرايه‌ها گشته است چون ديگربار درست و خالص تفسير شود، چنان انگاشته مى‌شود كه كتاب تازه و آيين جديدى است. امام مهدى «ع»، در نقش سازنده و احياگر خويش نسبت به اسلام و قرآن، همه پيرايه‌ها را مى‌زدايد و اسلام ناب محمدى و علوى را از زير لايه‌هاى غلط افكار و انديشه‌هاى عالم نمايان دنياپرست و زورمندان بيباك بيرون مى‌كشد و به جامعه و مردم عرضه مى‌كند، و براى تصحيح انحرافهاى فكرى- كه در تعاليم اسلامى پديد آمده است- با توجيه‌گران قرآن و حديث درگير مى‌شود، و آنان را كه سالهاى متمادى به بدآموزى و تحريف احكام دين پرداخته بودند و نسلها را دچار بدبينى و ترديد در مبانى دين خدا ساخته بودند، از دم تيغ مى‌گذراند، و جامعه را از لوث وجودشان پاكسازى مى‌كند، و فساد فكرى و فرهنگى را كه مانع بزرگ رشد اجتماعات بشرى است از ميان برمى‌دارد.

امام على «ع»:

* يعطف الهوى على الهدى إذا عطفوا الهدى على الهوى، و يعطف الرأى على القرآن إذا عطفوا القرآن على الرأى.[١]

- (چون مهدى درآيد)، هواپرستى را به خداپرستى بازگرداند، پس از آنكه خداپرستى را به هواپرستى بازگردانده باشند. رأيها و نظرها و افكار را به قرآن بازگردانده باشند. رأيها و نظرها و افكار را به قرآن بازگرداند، پس از آنكه قرآن را به رأيها و نظرها و افكار خود بازگردانده باشند.

اين كلام امام على «ع»، به همين توجيه و تأويلها و برداشتهاى نادرست از قرآن، اشاره دارد كه در طول دوران غيبت، در اثر نبودن مفسر واقعى قرآن، جامعه‌هاى‌

[١] -« نهج البلاغه»/ ٤٢٤؛« خورشيد مغرب»/ ٣٥.