بزرگوارش گزارش كرده است اين است كه انكاركنندگان شرايع (اديان الهى) و پيشتازان انكار آفريدگار، بى‌ترديد سرمايه‌داران شادخوار و اشراف متكبر (و خودخواه) بودند ...»[١].

در اين رويارويى و نبرد هميشگى تاريخ، در دورانهايى حق در جايگاه خويش مستقر گرديد، و بينوايان از سلطه اشراف و مترفان و مستكبران آزاد شدند، و حاكميتهايى- اگر چه كوتاه‌مدت- براى مستضعفان پديد آمد. قرآن كريم برخى از اين دوره‌ها را چنين ترسيم مى‌كند:

قرآن كريم:

* وَ أَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِينَ كانُوا يُسْتَضْعَفُونَ مَشارِقَ الْأَرْضِ وَ مَغارِبَهَا الَّتِي بارَكْنا فِيها وَ تَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ الْحُسْنى‌ عَلى‌ بَنِي إِسْرائِيلَ بِما صَبَرُوا وَ دَمَّرْنا ما كانَ يَصْنَعُ فِرْعَوْنُ وَ قَوْمُهُ وَ ما كانُوا يَعْرِشُونَ.[٢]

- خاوران و باختران زمين را، كه به آنها بركت داده بوديم، ميراث قومى قرار داديم كه فرودست (مستضعف) نگاهداشته مى‌شدند؛ و وعده نيكوى پروردگار به بنى اسرائيل- به سبب صبرى كه كرده بودند- انجام يافت؛ ما آنچه را فرعون و قومش مى‌ساختند و آنچه برمى‌افراشتند، ويران كرديم.

اين آيه درباره زوال حاكميت طاغوتى فرعون و تأسيس حكومت مستضعفان به دست پيامبر بزرگوار حضرت موسى «ع» است.

قرآن كريم:

* وَ اذْكُرُوا إِذْ أَنْتُمْ قَلِيلٌ مُسْتَضْعَفُونَ فِي الْأَرْضِ، تَخافُونَ أَنْ يَتَخَطَّفَكُمُ النَّاسُ،

[١] -« عدة الداعى»/ ١١١، ابن فهد الحلّى.

[٢] - سوره اعراف( ٧): ١٣٧.