طبيعى است كه منظور درمان كور و كرى و گنگى بدنى نيست، بلكه تداوى روحى است كه انسانها مى‌يابند، و چشم و گوش و زبان روحشان گشوده مى‌شود، و بدون مانع و سرگشتگى، روش درست زندگى را كشف مى‌كنند، و مسئوليتها و تعهدهاى اجتماعى و خانوادگى و فردى خويش را نيك مى‌شناسند، و راه را از بيراهه تميز مى‌دهند. و در همه بخشها و مسائل زندگى تكليف‌شناس و متعهد خواهند بود.

امام باقر «ع»:

* اذا قام قائمنا وضع يده على رؤوس العباد ... و اكمل به اخلاقهم‌[١].

- هنگامى كه قائم رستاخيز كند، خداوند قواى فكرى مردمان را تمركز دهد ... و اخلاق آنان را تكامل بخشد.

در بخش «رفاه اقتصادى» ياد كرديم كه دوران ظهور، روزگار بى‌نيازى اقتصادى است، بيشتر رقابتهاى ناسالم و غيرانسانى از نياز داشتن و فقر و غنا و محروميت و شادخوارى برمى‌خيزد و عامل تضاد و درگيرى مى‌گردد. هنگامى كه رفاه اقتصادى براى همه حاصل آمد و اقتصاد جامعه سامان يافت، رقابتها سالم مى‌گردد و فعاليتهاى اقتصادى و توليد و توزيع در حدّ بالا صورت مى‌گيرد، با انگيزه‌هاى معنوى و هدف خدمت به جامعه و مردم. بر مجموع روابط اجتماعى حس برادرى انسانى سايه مى‌گسترد، و محيط كار و تلاش به محيط پيشدستى براى رسيدن به كمالات انسانى تبديل مى‌شود، و حركت اقتصادى جامعه جهتى الهى- انسانى مى‌يابد.

امام باقر «ع»:

*- قيل لابى جعفر الباقر «ع»: انّ اصحابنا بالكوفة جماعة كثيرة، فلو امرتهم‌

[١] -« بحار» ٥٢/ ٣٣٦.