از كارهاى حتمى امام موعود «ع» جنگى تمام‌عيار با تمام انسان‌نماهاى خون‌آشام است. در آغاز آن انقلاب بزرگ، جنگ در رأس همه كارها قرار دارد. اين موضوع در آيات بطور كلى و در احاديث بطور مشروح آمده است.

در مسئله جنگ، ممكن است چنين انگاشته شود كه هدايت انسان و ساختن جامعه بشرى، با دعوت اخلاقى و تربيت درست امكان‌پذير است و نيازى به خونريزى و جنگ نيست؟

در پاسخ مى‌گوييم: مطالعه تاريخ بشرى- از روزى كه تاريخى بر جاى مانده است- و بررسى غمنامه سرگذشت انسان، بخوبى اين واقعيت را آشكار مى‌سازد كه موانع راه رشد و تكامل انسان جز با قدرت و خونريزى از سر راه برداشته نمى‌شود، و تعاليم اخلاقى و اصول تربيتى هرچند تأثيرهايى ژرف و گسترده داشته است، ليكن اين تأثيرها در برخى از افراد نجيب انسانى بوده است، و در طبقه سلطه‌طلب و دنيادار و استثمارگر كه منابع قدرت اقتصادى، سياسى و نظامى جامعه‌ها را در دست داشته‌اند و دارند يا هيچ تأثيرى نداشته، يا تأثيرى تحول‌آفرين و دگرگونساز نداشته است. براى تربيت و هدايت آنان بايد عامل ديگرى به كار مى‌رفته است، تا سدّ راه انسانها نگردند، و راه رشد را بر توده‌ها نبندند، تا همگان بتواند بى‌هيچگونه مانعى به راه رشد خويش ادامه‌